Chronische vermoeidheid tast de basis van je bestaan aan. Het verandert je van een actief persoon in iemand die voortdurend moet “berekenen” of een activiteit wel kan:
Post-Exertional Malaise (PEM): Een extreme terugslag in energie na een minimale fysieke of mentale inspanning, die soms pas 24-48 uur later optreedt.
Sociaal isolement: Je moet vaak afzeggen, waardoor vriendschappen verwateren en je wereld steeds kleiner wordt.
Verlies van spontaniteit: Alles moet gepland worden rondom je energieniveau; even “gezellig” ergens heen gaan is er niet meer bij.
Onbegrip: Omdat je er aan de buitenkant vaak niet ziek uitziet, stuit je op veel vooroordelen (“Iedereen is wel eens moe”).
De symptomen gaan veel verder dan alleen een gebrek aan energie:
Extreme uitputting: Een loodzwaar gevoel in het lichaam, alsof je door dikke stroop beweegt.
Brain fog: Moeite met concentreren, woorden vinden en logisch nadenken.
Slaapproblemen: Ondanks de vermoeidheid word je niet uitgerust wakker (niet-verfrissende slaap).
Fysieke pijn: Gewrichts- en spierpijn zonder aanwijsbare ontsteking, vaak gepaard met hoofdpijn.
Griepachtig gevoel: Opgezette lymfeklieren, keelpijn of een verstoorde temperatuurregeling.
Binnen de Stressortherapie zien we chronische vermoeidheid niet als een gebrek aan energie, maar als een actieve blokkade van het brein. Je brein heeft de “handrem” aangetrokken om je te beschermen.
Het Limbisch Systeem
Je limbisch systeem is de bewaker van je overleving. Wanneer dit systeem door een optelsom van factoren (zoals een infectie, een trauma, of jarenlange emotionele druk) concludeert dat de omgeving “onveilig” is, schakelt het over naar een overlevingsmodus. In deze stand geeft het brein het signaal aan de cellen om te stoppen met het produceren van energie en over te gaan op “verdediging”. De vermoeidheid is dus geen defect, maar een intelligente strategie van je brein om je stil te zetten, zodat je geen verdere “schade” kunt aanrichten in een (in de ogen van het brein) gevaarlijke wereld.
Emotionele suppressie en de “interne energielekken”
Vaak zien we dat mensen met CVS een geschiedenis hebben van het negeren van hun eigen grenzen:
De “Doorzetter” en de “Pleaser”: Je hebt jarenlang signalen van vermoeidheid of ongenoegen onderdrukt om aan verwachtingen te voldoen. Je brein heeft uiteindelijk de enige optie gekozen die nog werkte: het systeem volledig platleggen.
Onderdrukte emoties: Het constant onderdrukken van emoties zoals boosheid, verdriet of angst kost het zenuwstelsel ongelooflijk veel energie. Je bent intern een marathon aan het lopen om je emoties de baas te blijven, waardoor er voor de buitenwereld niets meer overblijft.
Conditionering: Het brein heeft geleerd dat “activiteit” gelijkstaat aan “gevaar”. Zodra je iets wilt gaan doen, vuurt het limbisch systeem direct een vermoeidheidssignaal af om je te stoppen.
Herstel door de “veiligheidsmodus” te activeren
Herstel binnen Stressortherapie betekent dat we het brein moeten overtuigen dat de oorlog voorbij is.
Hertrainen van de veiligheid: We leren het limbisch systeem dat beweging en prikkels weer veilig zijn, waardoor de overlevingsmodus kan worden uitgeschakeld.
Emotionele ontlading: Door de interne druk (perfectionisme, schuldgevoel, onderdrukte emoties) aan te pakken, verdwijnen de grootste energielekken.
Neuroplasticiteit: We herstellen de neurale paden van energie en vitaliteit, zodat de mitochondriën weer de opdracht krijgen om brandstof te leveren in plaats van de cel te verdedigen.
