Zenuwpijn

Wat is het?

Biomedisch gezien is zenuwpijn, ook wel neuropathische pijn genoemd, een vorm van pijn die ontstaat door een beschadiging of een verkeerde werking van het zenuwstelsel zelf. In plaats van dat de zenuwen een signaal doorgeven van een wondje of een breuk (normale pijn), zijn de zenuwen zelf de bron van het signaal. Het zenuwstelsel stuurt dan “foutieve” elektrische prikkels naar de hersenen, die daar als pijn worden geïnterpreteerd.

Waar heb je last van?

Zenuwpijn is vaak grillig en intenser dan gewone weefselpijn. Het beheerst je leven op een indringende manier:

Angst voor aanraking: Zelfs de lichte wrijving van kleding of een zachte bries op de huid kan ondraaglijk zijn (allodynie).
Onvoorspelbaarheid: De pijn kan plotseling toeslaan als een elektrische schok, waardoor je constant op je hoede bent.
Slaaptekort: De pijn is vaak ‘s nachts heviger, wat leidt tot chronische vermoeidheid en een verminderde veerkracht.
Mentaal isolement: Omdat de pijn “onzichtbaar” is en vaak niet reageert op standaard pijnstillers, voelen veel mensen zich onbegrepen en moedeloos.

Symptomen:

De beschrijvingen van zenuwpijn zijn vaak heel specifiek en verschillen van spierpijn:

Brandend of schrijnend gevoel.
Elektrische schokken of felle steken.
Tintelingen, prikkelingen (mieren) of een doof gevoel.
Overgevoeligheid voor temperatuurverschillen (extreme reactie op kou of warmte).
Jeuk die niet overgaat door te krabben.

Waarom krijg je het?

De reguliere medische verklaring richt zich op fysieke schade aan de zenuwen. Dit kan komen door ziekten (zoals diabetes of gordelroos), een beknelling (zoals bij een hernia of carpaaltunnelsyndroom), of een beschadiging na een operatie. Men gaat ervan uit dat de zenuw “kapot” is of blijft vuren omdat de isolatielaag (myeline) rondom de zenuw beschadigd is.

De ware oorzaak!

Binnen de Stressortherapie zien we dat zenuwpijn vaak blijft bestaan terwijl de oorspronkelijke schade allang is genezen. De pijn is dan geen teken van een “kapotte kabel”, maar van een geconditioneerd alarmsysteem.

Centrale Sensitisatie: De volumeknop op maximaal

Je limbisch systeem is de “regelunit” van je pijnervaring. Wanneer je langdurig onder stress staat, een trauma hebt meegemaakt of emotioneel overbelast bent, schakelt je brein over naar een staat van hyper-waakzaamheid. In deze stand gaat het brein de inkomende signalen uit je lichaam versterken. Wat een normaal signaal van aanraking zou moeten zijn, wordt door een angstig brein vertaald als “gevaar” en dus als “helse pijn”. Je brein heeft als het ware een pijnsnelweg aangelegd; hoe vaker het signaal wordt afgevuurd, hoe makkelijker het brein de pijn reproduceert.

De “emotionele kortsluiting”

Zenuwpijn fungeert in de Stressortherapie vaak als een fysieke bliksemafleider voor onderdrukte emoties:

Afleiding van emoties: Het brein vindt bepaalde emoties “onveilig” en zal ze onderdrukken, met als gevolg dat ze gaan storen in je limbische systeem met als gevolg die brandende zenuw in je been. Dit is veiliger dan het voelen van die brandende woede of het diepe verdriet in je hart.
Innerlijk conflict: Zenuwpijn zien we vaak bij mensen die zichzelf veel druk opleggen (perfectionisme) of die zich in een situatie bevinden waarin ze zich “gevangen” voelen. De zenuw die “onder spanning staat” is een directe weerspiegeling van je mentale staat.
Beschermingsreflex: Je brein gebruikt de pijn om je stil te zetten of je weg te houden uit situaties die het als emotioneel gevaarlijk beschouwt.

Herstel door neurologische veiligheid

Herstel betekent dat we het brein moeten leren dat de zenuwen weer veilig zijn en dat de “alarmfase” voorbij is.

Deconditionering: Het doorbreken van de overtuiging dat je zenuwen “kapot” zijn. Zodra je brein gelooft dat je lichaam gezond is, kan de volumeknop van de pijn omlaag.
Emotionele ontlading: Het herkennen en uiten van de onderdrukte spanningen. Als de interne emotionele druk afneemt, heeft het brein de fysieke afleiding (de zenuwpijn) niet meer nodig.
Hertrainen van het zenuwstelsel: Door middel van neuroplasticiteit leer je je brein om signalen weer correct te filteren, zodat rust weer de standaardmodus wordt in plaats van pijn.