Leven met Graves voelt vaak alsof je motor constant in het rood draait, terwijl je stilstaat. Het heeft een grote impact op je dagelijks functioneren:
Mentale onrust: Je voelt je continu gejaagd, angstig of prikkelbaar, zonder aanwijsbare reden.
Fysieke uitputting: Ondanks de “versnelling” ben je doodvermoeid omdat je lichaam nooit in de ruststand komt.
Onvoorspelbaarheid: Je kunt plotselinge emotionele uitbarstingen hebben of overvallen worden door paniekgevoelens.
Verandering in uiterlijk: De mogelijke oogklachten (oogziekte van Graves) kunnen zorgen voor onzekerheid en schaamte.
De symptomen zijn het gevolg van een lichaam dat “oververhit” raakt:
Hartkloppingen en een verhoogde hartslag, zelfs in rust.
Trillende handen en spierzwakte.
Warmte-intolerantie en overmatig zweten.
Gewichtsverlies ondanks een toegenomen eetlust.
Oogklachten: Droge, branderige of uitpuilende ogen (exophthalmus).
Slaapproblemen: Moeite met inslapen door de innerlijke gejaagdheid.
Binnen de Stressortherapie zien we de ziekte van Graves niet als een “foutje” van het immuunsysteem, maar als een extreme overlevingsstrategie van een brein dat denkt dat het in levensgevaar is.
De schildklier als “gaspedaal” van de overleving
Je limbisch systeem (vooral de amygdala) scant continu op dreiging. De schildklier is het orgaan dat bepaalt hoe snel je energie verbruikt. In een situatie van extreme dreiging heeft je lichaam snelheid nodig om te overleven (vechten of vluchten). Wanneer het limbisch systeem langdurig het signaal “onveilig” uitzendt, geeft het de opdracht aan de schildklier om het gaspedaal volledig in te trappen. De auto-immuunreactie is in feite een fysieke vertaling van een brein dat weigert de overlevingsstand uit te schakelen.
Onderdrukte emoties en de “hyper-verantwoordelijkheid”
In de Stressortherapie zien we bij Graves-cliënten vaak specifieke emotionele patronen:
Chronische waakzaamheid: Veel cliënten hebben een geschiedenis waarin ze zich al vroeg “schrap” moesten zetten of de verantwoordelijkheid voor anderen moesten dragen. Dit houdt het zenuwstelsel in een constante staat van paraatheid.
Onderdrukte woede of machteloosheid: De schildklier zit bij de keel, het centrum van expressie. Wanneer je jezelf jarenlang hebt “ingehouden”, je grenzen niet hebt gesteld of je machteloos hebt gevoeld, kan deze opgekropte energie zich uiten in een fysieke ontsporing van de schildklier.
De vlucht naar voren: Door ondrukking van emoties ontstaat een limbische storing in de vorm van hyperactiviteit van de schildklier. Zolang je systeem in de “hyper-modus” staat, betekent dat in wezen dat onderliggende emotionele pijn of existentiële angst onderdrukt wordt.
Herstel door het systeem te kalmeren
Herstel van Graves binnen de Stressortherapie betekent dat we het brein moeten leren dat de “oorlog” voorbij is.
Veiligheid herstellen: Door het limbisch systeem te kalmeren, kan de neuro-endocriene as (de aansturing van je schildklier) weer tot rust komen.
Emotionele verwerking: Het adresseren van de onderliggende patronen van “moeten” en “doorzetten”. Mag je stoppen met vechten?
Immuun-reset: Zodra het brein emoties en daarmee de wereld weer als veilig ervaart, stopt de noodzaak voor de extreme hormoonproductie en kan het immuunsysteem stoppen met de aanval op de eigen schildkliercellen.
